Latijnse naam: Salix alba

Andere benamingen: Knotwilg

Een knotwilg is een wilg die regelmatig (elke drie tot acht jaar) op een erg drastische manier gesnoeid wordt: .   In eerste instantie wordt een forse wilgenscheut op een hoogte van een meter of twee afgezaagd.  In de loop van de eerste levensjaren worden vervolgens alle scheuten die op de lengte van de stam ontstaan verwijderd (bv door ze door stevig te wrijven weg te vegen kort na het ontluiken).  Enkel de scheuten ter hoogte van het bovenste deel van de stam laat je uitgroeien.

Vervolgens wordt de knot om de drie tot acht jaar gesnoeid: alle scheuten worden weggesnoeid.  Vaak wordt de fout gemaakt de scheuten te kort weg te zagen.  Een goede vuistregel is er voor zorgen dat de lengte van de overblijvende stomp even lang of net iets langer dan de doorsnede.  (Dus van een tak van 5cm doorsnede laat je 5-7 cm staan, is de tak 10 cm dik, dan blijft er 10-15 cm over.)
Idealiter is de zaagsnede niet volledig horizontaal, zodat regenwater niet blijft staan en voor rottting kan zorgen.

Hier en daar lees je dat knotwilgen jaarlijks moeten geknot worden.  Doe dit liever minder frequent: vaak snoeien  verzwakt de boom te sterk.  Langer dan acht jaar wachten is evenmin aan te raden omdat de takken erg zwaar worden en de boom ter hoogte van de knot uit elkaar kunnen doen scheuren.

Gewoonlijk wordt hiervoor de schietwilg (Salix alba) gebruikt als knot 'op stam'

Ieder jaar maakt de wilg dan aan het uiteinde van de stam vele nieuwe dunne jonge loten/scheuten (wilgentenen) die kunnen worden geoogst door ze opnieuw te knotten. Doordat er elk jaar meer scheuten bijkomen, wordt de bovenzijde van de boom steeds dikker, waardoor zich de 'knot' vormt waar de knotwilg z'n naam aan dankt.

Voor het gebruik van wilgentenen wordt de wilg op maximaal 50 cm hoogte geknot, doch hiervoor worden ook wel andere soorten dan de schietwilg gebruikt, met name de bittere wilg (S. purpurea) en de katwilg (S. viminalis).

Aanplantingen die op deze wijze worden geknot worden grienden genoemd. In Nederland worden vanouds wilgentenen gebruikt. Dit zijn de dunne takken van de katwilg. Hiermee worden bijvoorbeeld manden gevlochten. Ook worden ze toegepast in tuinschermen. Tegenwoordig (2010) is het gebruik van wilgentenen afgenomen. Om de karakteristieke wilgen voor het landschap te behouden worden deze nog steeds jaarlijks geknot, vaak door vrijwilligers.

In de humusrijke knot broeden soms eenden en kunnen ook planten groeien. Snelgroeiende planten als de vlierstruik of de lijsterbes kunnen zo een knotwilg laten splijten.

Een knotwilg kan zo'n vijftig jaar oud worden.

(c) wikipedia

U verkoopt deze plant en wenst hier vermeld te worden? Contacteer ons!