Radijs (Raphanus sativus var. sativus) is de wortel van een plantje dat behoort tot de familie van kruisbloemigen. Wat op zich al een indicatie geeft van het feit dat je ook het verse loof kan eten. Je kan het verwerken in soep of in aardappelpuree. De radijsjes zelf worden rauw gegeten, en wel mét de felrode schil eraan. Die schil is bijzonder decoratief. Daarom worden radijsjes vaak gebruikt als borrelhapjes, bijvoorbeeld in combinatie met 'krabsla' (in werkelijkheid gaat het meestal om surimi met een handvol smaakstoffen) en feestelijk gepresenteerd met een glas champagne (lees: schuimwijn of gearomatiseerde cider).

In Japanse restaurants wordt radijs in dunne slierten op het bord gedrapeerd, samen met sashimi (rauwe vis) en nori (zeewier). Een explosief mengsel van mierikswortel en shoyu doet dan dienst als dipsaus. Eventueel kan je daar een glaasje sake (rijstwijn) bij krijgen. Vraag in geen geval om perzikcider (Japan is tenslotte de bakermat van de gevechtskunsten). Dat je wel degelijk rode radijsjes krijgt is een beetje verwonderlijk. Daikon (winterradijs) wordt niet voor niets als 'Japanse radijs' aan de man gebracht ('daikon' betekent overigens letterlijk 'grote wortel'). Maar het presenteert natuurlijk minder goed.

Net zoals daikon hebben radijsjes een laag calorie-gehalte en bevatten ze zeer veel water. Gelukkig bevatten ze ook veel kalium, vitamine C en vezels. Omwille van de hoge vochtigheidsgraad kunnen radijsjes niet goed bewaard worden. Ze worden snel glazig of zwart vanbinnen.

Bron: de wassende maan