Wil ook jij specifieke informatie ontvangen over jouw tuin?

Heb je reeds een MijnTuin.org account? Aanmelden

Bij leven en welzijn

Bij leven en welzijn.

   ‘Sterven doen we allemaal. Maar wie zal onze begrafenis betalen?’

Ik schrok me een hoedje toen ik de keurig getypte brief opende en het orakel las. Ben ik zojuist genezen van twee steenpuisten – die dingen komen altijd per twee – sturen ze als toemaat een onheilsboodschap. Op naam. Officieel, en dat maakt de zaak nog dwingender.

Eens ga ik dood. Alsof ik dat nog niet wist. Ik moet het wel even onder ogen zien, dat doodgaan, schrijft de uitvaart verzekeringsmakelaar. ‘De uitvaart op voorhand regelen, is vooruitziend leven. Het geeft zekerheid op je laatste tocht’, lacht hippe opa en oma van de folder me toe, in kleur. Die twee genieten duidelijk van een brugpensioen. Zij behoren waarschijnlijk tot de gelukzakken die er nog van konden profiteren.  

clip_image001(476).jpg

Ben ik zowat blut door de voorbije eindejaarsfeesten en de gekochte cadeautjes, komen ze nog eens op het gemoed werken, het prille jaar finaal naar de knoppen helpen. Een speciaal jaar nog wel. Een keerpunt in het leven, zoals bij elke sprong wanneer een tiental in jaren wordt overschreden. Een halve eeuw. Te veel om nog in jeugdige zigeunerlook rond te lopen en te weinig om al een reservatie in een rusthuis te boeken.

Neen, heer uitvaartverzekering, ik ben niet van plan het loodje te leggen.Blijf gerust uw fraaie kleurenfolder opsturen. Sla me rond de oren met uw sentimentele oneliners als ‘de jaren gaan voorbij, maar herinneringen blijven…’. Ik heb geen nood aan uw macabere boodschap. Het is dan wel de somberste tijd van het jaar, dit geeft u nog geen excuus om met een kerkhofrede aan mijn deur te kloppen, en nog minder om met het opgeheven vingertje me erop te wijzen dat mijn aardse leven al meer dan de helft voorbij is en dat het tijd wordt om mijn uitvaart financieel te regelen. Een dure regeling dan nog wel.

Weet, beste heer, ik ben een tuinmens. Wat verward misschien, zoals elk in de grond ploeterende, plantenscheurende, zaaiende, snoeiende en wiedende mens. Toegegeven, het werk verloopt wat trager, stroever ook. Het belet me niet om binnenkort handenwringend van start te gaan. Ik wacht op de wedergeboorte van mijn tuin.

clip_image003(53).jpg

Nog even en helleborus bloeit. In het meest beschutte hoekje van de tuin priemt het loof van de krokussen al door de grond. Als tuin en natuurminnende sterveling weet ik als geen één dat leven en dood onvermijdelijk met elkaar verbonden zijn. Ik sta op de eerste rij te kijken wanneer in de herfst, na een glorierijke zomerweelde, de tuin nog even een heropleving kent met najaarsbloeiers.

Ik zie mijn lusthof onherroepelijk sterven in schoonheid, met tinten goud en brokaat die vervagen naar een ziekelijke sepiakleur. En nu…, nu hoop ik op de komst van het licht, wacht ik geduldig tot het eerste lentezonnetje de winter zal weglachen. Dan ga ik van start, zal de borders opruimen, de rozen snoeien en bemesten, zaailingen verspenen…

Ziet u, Heer uitvaartverzekering, mijn leven bruist. Ik ben nog niet gekist!

Ik wens iedereen veel vreugde, vrede en vriendschap toe in 2006!

Greet Berghmans  



Reacties

Er zijn nog geen reacties.

Log in om een reactie te plaatsen