Wil ook jij specifieke informatie ontvangen over jouw tuin?

Heb je reeds een MijnTuin.org account? Aanmelden

Close encounter

Close encounter.


‘Onverwacht gezien van hieruit na de regen in de tuin glinstert en lijmt de slak

opnieuw benieuwd hoelang even nog het leven kleven blijft.’

                    Katelijne van der Hallen (uit:’De binnenzijde’ 1997)  

De fauna in onze tuin is groot en in aantal nemen de slakken er een groot deel van in.

’s Avonds komen ze de tuin ingewandeld via het weiland of vanuit de omliggende struiken en bodembedekkers: huisjesslakken en dikke bruine, oranje en smalle beige naaktslakken. Allemaal zijn ze op weg naar de hosta’s, daglelies, ligularia’s…, op weg naar mijn vaste plantenborders. Het dolomietpad deert hen niet. Ze schuifelen er gestaag over, niet bewust van mijn aanwezigheid, en zo belanden velen in mijn emmertje.

clip_image001(32).jpg

Tot voor kort kreeg geen enkele slak die ik tegenkwam in de tuin genade. Naaktslak of huisjesslak, ik maakte geen onderscheid. Allemaal werden ze onder mijn tuinschoen verpletterd of in het tuinemmertje gekieperd. Tot verleden maand. Toen las ik in het tuinmagazine ‘Groei en Bloei’ een artikel over de huisjesslak. Buiten de segrijnslak is de huisjesslak een tuinslak die nuttig blijkt te zijn. Ze leeft van de algen op planten en bomen. Naaktslakken zouden de belangrijkste boosdoeners zijn. Ze vreten zowat onze tuinen leeg, las ik. Sindsdien heb ik mijn bestrijdingsplan aangepast en selecteer ik de slakken: huisjesslak is oké, naaktslak heeft pech.

Verleden week was ik, zoals gewoonlijk, nog laat in de tuin bezig. Tijdens het onkruid wieden kwam ik een supergrote huisjesslak tegen. Duidelijk een segrijnslak, zo groot als een volwassen escargot, met een donker gevlekt patroon op zijn huis. Had ik niet gelezen in het artikel dat dit de enige schadelijke huisjesslak is die gulzig aan de tuinplanten vreet? De enige huisjesslak die tot de categorie ‘verdelgen’ behoort?   Hij was imposant, deze segrijnslak, en te merken aan zijn supergrote villa was hij niet zo jong meer. Met enige spijt nam ik hem tussen duim en wijsvinger, klaar om hem op een boordsteen te leggen voor totale vernietiging. Toen gebeurde het. Terwijl ik hem vasthad, kwam hij letterlijk uit zijn schelp. Hij draaide zijn rimpelig lijf halvelings naar me toe en zette zijn voelsprieten uit. Hij tastte in de lucht mijn aura af. Het was op het randje van telepathie: het doorsturen van seinen en gegevens. Hij was niet bang en rekte nieuwsgierig zijn kop nog verder uit. Hij had een groot deel van onze tuin gezien. Jaar na jaar had hij geluk gehad in het leven. Slijmen deed hij niet meer. Dat was niet meer nodig. Zijn rimpels droeg hij met waardigheid. Het leven was goed voor hem geweest. Kon ík daar nu een einde aan maken? Ik had graag een foto van hem genomen, maar het digitale fototoestel, daar ben ik niet handig mee en mijn man lag zalig op de bank te slapen tijdens televisie kijken. Dus ben ik maar met de segrijnslak naar het weiland recht tegenover onze straat gewandeld. Het is een slecht onderhouden hooiland dat pas eind september wordt afgemaaid. Daar heb ik hem in het midden van het perceel, tussen de grassen, gezet. Vooraleer ik hem neerzette, heb ik hem nog eens goed bekeken…, en hij mij. En we begrepen elkaar.

Greet Berghmans



Reacties

Er zijn nog geen reacties.

Log in om een reactie te plaatsen