Wil ook jij specifieke informatie ontvangen over jouw tuin?

Heb je reeds een MijnTuin.org account? Aanmelden

De klinische tuin

Strakke lijnen, sobere groentinten, het ontbreken van bloemrijke borders, een nagenoeg volledig verharde tuin…Zijn onze groene, weelderige tuinen binnen enkele jaren gedateerd? Worden ze smalend verwezen naar ‘de tijd van toen’? Architectuur wint het van het inhoudelijke. De mooie verpakking primeert.

De klinische tuin. De toekomst?

clip_image001(618).jpg

Had ik enkele jaren geleden nog de indruk dat de minimalistische tuin op retour was, moet ik vandaag mijn mening herzien. ‘Minder is meer’ drijft zijn willetje door en weet de jonge generatie tuinarchitecten in Vlaanderen achter zich te scharen. Verleden jaar behaalde een klinische tuin de eerste prijs met de ‘Wedstrijd van de Vlaamse Tuinaannemer’. De laureaten leverden stuk voor stuk een architectonisch meesterwerk in. “Innoverend” was de lovende commentaar, “zuivere vormen, gemaakt om tijdloos de toekomst te doorstaan”.

Het lag in de lijn dat de jonge tuinarchitecten een sober plan zouden tekenen. De verbouwde woning waar de middelgrote tuin moest rond getekend worden, stond er als een vierkant betonnen blok. En beton, dat vraagt om meer beton wanneer het principe ‘de tuin is het verlengde van de woning’ moet gehandhaafd worden, waarbij men geen afwijking toelaat in het schoolse, rechtlijnige denkpatroon. De opdracht bij de wedstrijd luidde: ’kindvriendelijk en onderhoudsarm’. Bij de ontwerpers bleek, door de aanleg van grote terrassen en een maximaal gebruik van bestrating, de nood aan ruimte ingevuld te zijn die voor het spelende kind zo belangrijk is. Inderdaad, beton is beter voor skateboarders, kinderwagens en fietsjes dan gras. De zandbak, ingekuild in het beton, zal inderdaad het onderhoud beperken. “Vrije ruimte voor relaxte ouders en spelende kids”. En ja, kids, we spreken nog nauwelijks Nederlands.

Er werden, ondanks de middelgrote tuin, grote potten met preistengels, wortelen en boontjes op het terras geplaatst als ‘grappig groentetuintje’. Een makkelijke vorm van tuinieren met weinig onderhoud, jubelde men. Een vierkante vijver deed in een ander ontwerp dan weer dienst als prachtig abstract schilderij door de dikke keien op de bodem. De vijver werd bewust maar een paar decimeter diep gehouden en zou door de geringe hoogte, volgens de ontwerpster, ongevaarlijk zijn voor kinderen, hoe klein ook. Misschien niet slecht te weten dat onder kleine kindervoetjes ook dikke keien gevaarlijk kunnen rollen. Een kind dat met zijn gezicht in een bodempje water valt kan bewusteloos verdrinken.

De nagenoeg volledig verharde tuin werd winnaar van de wedstrijd. Een zestal wilgenbomen bakenden een zitkuil af. Enkele siergrassen en hulststruiken namen asymmetrisch langs de zijkant plaats. De ontwerper verwees naar de link tussen natuur en cultuur. Kan en mag je op die manier wel van een link spreken? Het totaal ontbreken van bloemen was bij elk ontwerp opvallend: uitsluitend sobere groentinten en wat wuivende grassen die rust uitstralen. Ja, we leven in stress. Ik stel er me een toekomst bij voor, met bewoners, opgehokt tussen beton en computer, waar een replica van ‘De Zonnebloemen’ van Van Gogh aan een troosteloze muur de enige verwijzing geeft naar de tijd van toen. Die tijd toen vallende bladeren geen wrevel opwekten, toen bomen een boomspiegel met aarde rond hun voeten kregen, er een stukje grond werd overgehouden voor een kleine moestuin, krokussen en narcissen de lente inluidden en bloeiende viooltjes de fakkel doorgaven aan de vele kleurrijke vaste planten. Een tijd waar men met plezier schoffelde, snoeide en wiedde in de tuin.

De tuin van de toekomst: licht is zijn transparantie, stevig is zijn structuur, sober is zijn motto. Niet meer, niet minder. Hopelijk hebben zijn bewoners meer te vertellen. 

Greet Berghmans



Reacties

Er zijn nog geen reacties.

Log in om een reactie te plaatsen