Wil ook jij specifieke informatie ontvangen over jouw tuin?

Heb je reeds een MijnTuin.org account? Aanmelden

Drastisch durven denken

Must have


Door de nieuwe trends en tuinvisies spitsen mijn gedachten zich geforceerd toe op de tuin.  Wat zou ik al dan niet nog kunnen veranderen, verbeteren of in een nieuw kleedje steken? Af en toe betrap ik me er op niet waar te nemen waar het eigenlijk om gaat: het tuinieren zelf. Hoe hard ik ook probeer tegen te sputteren: de media, de massa…, ze willen mij met hun kuddegeest kneden tot één van hen.

Zo wordt er verwacht dat ik bijblijf - niet met onkruid wieden, want dat is uit. Mijn geest is oververzadigd van de allernieuwste tuinsnufjes. De shadylace parasol met een plastiek groen bladerdek; de deckhopper die een houten ligstoel impliceert; de heuse buitenkeuken die de ordinaire barbecue vervangt. Of, zoals ik las in een magazine: ‘loungen in de fusiontuin’ waarbij Aziatische en Afrikaanse tuinelementen in elkaar overlopen zodat je wegdroomt van verre bestemmingen.

Of de nieuwe tuinstijlen 2006: ‘The ritual garden’, ‘The transparant garden’, ‘the estranged garden’ en ‘The dress up your garden’ die alle vier nog weinig met beplanting te maken hebben, maar des te meer met interieur. En Huboro: een techniek waarbij men met de hand kunststof inweeft in tuindesign en die teakhout in de vergeethoek duwt. De ‘must have’van dit jaar. Want teakhout is ‘not done’.

‘Must have’ en ‘not done’, ze knijpen stilaan onze mooie taal dood maar fladderen ondertussen elegant doorheen de teksten van modieuze (tuin)bladen en lifestyle magazines. Lifestyle, nog zoiets. Wat bedoelt men er eigenlijk mee? De dagdagelijkse manier van leven? Of is het een levensstijl die tot een bepaalde groep behoort en waarbij, van in de wieg tot aan de dood, bepaald wordt wat ‘not done’ is en welke ‘must have’ het leven verfraait?

                              Cosmosb.jpg

Cosmos

Wat is er toch mis met de eenvoudige pils die ik vroeger dronk op het ouderwetse terras van mijn schoonouders? Het terras was overkoepeld met een plastiek golfplaat. De vloer bestond uit gewone betontegels. De betonnen zijmuren van het terras waren opgesmukt met bruine pvc bloembakken, beplant met rode hangpelargoniums.

Japanse_anemoonb.jpgAnemone 'Honorine Jobert'

                                                                                         

De houten keukentafel en de stoelen - een erfstuk van een oudtante - kregen met een likje felgroene verf een tweede leven op het overdekte terras. De kleur van het tafellaken vloekte met de rode hangpelargoniums. De borders in de tuin waren niet volgens de regels van de tuinkunst aangelegd. Rode, gele en roze begonia’s knalden vrolijk tegen elkaar op. Verschillende groepen daglelies – de lievelingsplanten van schoonvader – prijkten in vele kleuren achter de begonia’s. Roze floxen, Liatris, Tradescantia en veel eenjarig plantgoed stonden her en der verspreid.

De voorzijde van de border was afgebakend met een rij schildersverdriet (steenbreek). Elke plant in de border had een plekje blote aarde rond zich die door schoonpa nauwgezet, met een hakje, onkruidvrij werd gehouden. Hij hield van die cirkeltjes blote grond die elke plant in de schijnwerper zette. Het geheel vloekte. Schoonpa zag het niet eens. Hij zag zelfs geen geheel. Hij bekeek uitbundig elke plant apart. Elk was belangrijk. Geen enkele had een ondersteunende rol. Er was ook geen siermoestuin, maar een echte moestuin met rijen aardappelen, prei, selder, snijbonen en dikke erwten. Ook geurende reukerwten die in een veel te klein, schreeuwlelijk vaasje vloekten op de tuintafel. Toch was die tuin charmant en was het steeds gezellig toeven op het oubollige terras.

Nieuwe tuinvisies hadden op schoonpa geen vat. Hij liet zich niet opslokken door een slaafse kudde die illusies najaagt. Hij had het gevoel en de belangstelling voor de werkelijkheid niet verloren. De moestuin, de pelargoniums, de beplanting…, ze zijn niet belangrijk meer. Het tuinstel en de pot, die krijgen momenteel de meeste aandacht. Het onbelangrijke wordt vergroot, het meest wezenlijke aan het oog onttrokken. Werkelijkheid is ‘not done’.

Greet Berghmans

blaeckerhof@hotmail.com



Reacties

Er zijn nog geen reacties.

Log in om een reactie te plaatsen