Wil ook jij specifieke informatie ontvangen over jouw tuin?

Heb je reeds een MijnTuin.org account? Aanmelden

Natuurbehoud

Natuurbehoud


 

Ze hadden me gesproken over het bos. Het zou verdwijnen, en de ‘groenen’ zaten erachter. Dat gaat wat worden, schudde iemand het hoofd. ‘Alles omhakken en laten rotten’, zei een ander.

Een maand geleden viel een folder in de brievenbus: een uitnodiging van Natuurpunt voor een infoavond betreffende de werken die zouden aanvangen in het zó besproken dennenbos dat gedeeltelijk ook aan onze straat grenst.

clip_image001(121).jpg

De folder bracht duidelijkheid: ‘…Door de vroegere aanplant van monotone dennenbossen – indertijd geplant als hout voor de mijnbouw – gingen grote delen van de uitgestrekte heide en de kalkmoerassen met zijn unieke biotoop verloren… De moerassen en de heide van het Goor, het moerasbos van het Asbroek en de heidemoerassen van de Langdonken werden al gedeeltelijk hersteld…In nauwe relatie met de dichtbevolkte omgeving kunnen nog delen van de kalkmoerassen en de heide herwonnen worden…’ Datum en uur van de infoavond werden vermeld. Een wandeling door het bos werd voorzien. Men zou de aangekochte plekken aanwijzen en bespreken wat er zou gebeuren.

De opkomst was mager, slechts 11 personen. Een begeesterde twintiger legde aan de hand van dia’s de historie en de toekomst uit van dit uitgestrekte gebied. De geschiedenis liep terug tot 1770. Dia’s van oude landkaarten toonden de moerassen en de heidegebieden. De wandeling liep doorheen de aangekochte gebieden. Enkele mooie, gezonde dennen zouden behouden blijven. We liepen naar een kleine, open plek die verleden jaar door vrijwilligers was aangepakt. De bovenste boslaag was afgeschraapt en kleine heideplantjes waren terug gekiemd vanuit de zanderige ondergrond: een mini heideveldje tussen de iele dennen. We wandelden langs natte gebieden waar de opgeschoten wilgen en populieren uit het gebied zouden gehaald worden met een kabelbaan, zodat de natte bodem niet te erg zou beschadigd worden. De moerassen zouden zo worden hersteld. Een wandelroute zou voorzien worden zoals in het Goor, de Langdonken en het Asbroek. Daar waar de kaalkap tot aan de perceelsgrens van de woningen kwam, zou een struiken-en bomengordel als bufferzone de nodige privacy bieden aan de bewoners.

clip_image002(25).jpg

Sinds verleden week denderen grote vrachtwagens, geladen met verhakseld dennenhout, door onze smalle straat. Op een avond gingen we een kijkje nemen. Aan de rand van de bosweg stond de ganse buurt te kijken naar de rustende graafmachines.

‘Wat is nu in feite de bedoeling van dit?’ wees iemand naar het omgehakte deel.

 clip_image001(122).jpg

Ik vertelde over de infoavond, zei dat het interessant was, en vroeg waarom ze niet aanwezig waren. Ik verwees naar de gerestaureerde Heimolen in Langdorp, waar het gebied rondom zich stilaan terug herstelde tot heide. Ze kenden allen de Heimolen, waren hier geboren en gingen jaarlijks naar de molenfeesten.

Mijn uitleg bracht enkel wrevel tot stand. ‘Hadden de ‘groenen’ niet genoeg aan die Heimolen? Ze zouden beter de bermen op tijd afrijden zodat niet alles in het zaad schoot. En de opmars van de teek, dat ze daar eens iets aan deden…’ Ik hoopte dat iemand zou zeggen hoeveel hij van het bos hield, dat hij er vroeger, als kind, in speelde en dat hij het bos zou missen. Niemand vertelde het me. Ik hield me aan de kant. Als stedeling uit de Noorderkempen, 15 jaar geleden neergestreken in dit Hagelands boerendorp, blijf je toch altijd een beetje migrant, hoor je er niet echt bij. Ik zweeg, want het was hun bos, de dumpingplaats voor nestjes kittens. Hun bos, met zwerfvuil, rottende etensresten, stroppen en stropers, en lawaaierige zondagsjagers. Hun bos, verwaarloosd, liefdeloos misbruikt als sluikstort. Geen sprake van ‘houden-van’.

Binnen enkele jaren zal het bos vergeten zijn. De herwonnen heidegebieden en de nieuwe wandelpaden zullen dé zondagse trekpleister worden van menig wandelfanaat. Via geleide wandelingen zal iedereen een blik kunnen werpen op het heidegebied zoals het er ongeveer 250 jaar geleden uitzag. Toch heb ik gemengde gevoelens wat betreft de teloorgang van dit dennenbos. Ik zal het schouwspel missen, van de kale stammen van het dennenbos, die ’s avonds in een gouden gloed werden gezet door de avondzon. Het bos schreef zijn eigen geschiedenis, als overblijfsel uit de koolmijnperiode, niet erg lang geleden op de tijdslijn. Misschien wel niet lang genoeg om enig recht te hebben op bestaan. Greet Berghmans e-mail: tuinmoeder@hotmail.com

 


Reacties

Er zijn nog geen reacties.

Log in om een reactie te plaatsen