Wil ook jij specifieke informatie ontvangen over jouw tuin?

Heb je reeds een MijnTuin.org account? Aanmelden

Roodborstje

Elk jaar, vanaf half oktober, zit ons roodborstje op de schutting in de tuin of trippelt het in de buurt van de tulpenboom.

Van trippelen is in feite geen sprake. Het hupt eerder dan het trippelt. Het dunkt me dat zijn borst nog roder is dan vorig jaar, maar daar zorgt waarschijnlijk de groene tint van het gazon voor. In elk geval, we hebben een privé roodborstje en het fitnest hele dagen huppend op en neer in zijn roodbeige joggingpakje. 

 roodborstje

Ik ben er lange tijd zeker van geweest dat roodborstjes lief zijn en sociaal, en dat ze verspreid, ieder op hun eigen plek, als kleine, Zwitserse wachtertjes de tuin willen opfleuren.   Elk jaar weer heb ik een déjà-vu van situaties met één enkel roodborstje: roodborstje op de schutting, roodborstje op de leuning van de tuinbank, roodborstje op die ene lage tak van de berk, roodborstje op de hoogste sport van de rozenstaander of op het betonnen meisjeshoofd in de border. Overal in de tuin is er slechts één roodborstje in het vizier.

Een tijd geleden las ik een artikel dat het schattige imago van het roodborstje onderuit haalt. Het roodborstje is niet sociaal en lief zoals ik dacht. Het is een lamlendig etterbakje, een autoritaire schoft die dictatoriaal de tuin voor zich opeist en geen andere roodborstjes duldt. Het roodborstje is een asociale kloothommel, las ik, en dat werkt flink op mijn gemoed. Sinds ik het vernietigende verdict las, voel ik mij even erg belazerd als toen ik ontdekte dat de Sint en Zwarte Piet nep waren en het hele gedoe pure commercie was. Ik voelde me toen bedrogen, vooral door mijn ouders die de leugen mee in stand hadden gehouden. Ik heb het dus moeilijk met de rode kaart die het roodborstje van de vogelexpert krijgt en die hem naar de zijlijn verbant.

De wenskaart met het besneeuwde landschap met het vrolijke roodborstje als blikvanger, het Zweeds sprookje hoe het roodborstje aan zijn rode veren kwam, en het droevige liedje van het kouwelijke roodborstje dat op het venster tikt…, ze zijn achterhaald. Van het liedje vind ik het nog het ergste.    

 roodborst

Wie kent er niet het beklijvende kinderliedje van het roodborstje dat op het venster tikt, wanhopig, met halfbevroren snaveltje, onderkoeld, en dat bibberend prevelt: “Laat mij er in, laat mij er in. ’t Is hier zo koud en te guur naar mijn zin. Laat mij er in”, en dat dan met zijn laatste krachten nog drie extra zware tikken op het raam geeft in de hoop dat iemand hem hoort. Dat zielige kinderliedje dat ons ’s winters werd aangeleerd op een Siberisch koude schooldag, zodat de erbarmelijke situatie van het roodborstje nog schrijnender leek en wij, meisjes, vol medelijden het ‘laat mij er in, laat mij er in’ slepend lang lieten rekken waarop de kleuterjuf een sadistische ‘bravo, zo moet het klinken’ riep. Dat smartelijke kinderliedje verliest nu zijn glans. Het tikken op het raam is een aanval naar de spiegeling van zichzelf omdat het roodborstje zich als een rivaal ziet, las ik en dat lees ik niet graag.  Maar ja, Kortjakje is ook niet wat wij, kinderen, dachten dat zij was toen we destijds haar liedje zongen: een ziekelijk en devoot meisje dat zondags een boek vol zilverwerk naar de kerk draagt. Niets is wat het lijkt.   

Greet Berghmans



Reacties

Er zijn nog geen reacties.

Log in om een reactie te plaatsen