Wil ook jij specifieke informatie ontvangen over jouw tuin?

Heb je reeds een MijnTuin.org account? Aanmelden

Tuinnaakt

Tuinnaakt.


Tijdens de koude wintermaanden lijkt de tuin en de natuur eentonig. Zelfs tijdens de zomer hebben de meeste inheemse bomen, struiken en planten in ons klimaat geen bonte kleurschakeringen, maar tooien ze zich vooral met gele, witte en groenige bloemen. Ook roze en lichtblauwe tinten komen spontaan in de natuur voor. Bontbladig, dubbel gerokt, gevlekt, staalblauw…, een typische eigenschap voor cultivars, speciaal gekweekt om kleur en variatie te brengen in de tuin.

clip_image001(530).jpg

De meest voorkomende kleur in de natuur is groen. Die groene tint – en tevens ook alle andere kleuren -  wordt beïnvloed door het licht. Een zonloze dag zal groen valer doen lijken terwijl een stralende middagzon aan datzelfde groen een ander aspect geeft.

Tuinfotografen kunnen perfect deze nuance in tinten vastleggen. Ze creëren sfeer en gevoelens met de camera. Ze kijken door het gewone heen, buigen door de knieën, liggen plat op hun buik, focussen het onderwerp, duiken tussen de grassen en weten steeds weer die ene speciale fotoshot vast te leggen. Niet enkel wij, tuiniers, zijn schepper van de tuin. Tuinfotografen vereeuwigen dat ene speciale moment. Ze maken de tuin en de natuur een beetje onsterfelijk, weliswaar op papier. En ja hoor, zoals wij onze borders opdoffen en met hulpmiddelen opkrikken, zo knutselen en prutsen ook tuinfotografen aan hun foto’s totdat die perfect zijn. De tuinfotografen en de tuiniers zijn mekaars gelijke: meesters in het misleiden. Een wit besneeuwde, verstilde tuinfoto of een mooie close-up van een sneeuwklokje was inderdaad stemmiger geweest als aanzet naar de lente. Zelfs een druppende ijspegel of een verkleumd roodborstje op een kale tak zou passend geweest zijn tijdens deze diepvriestemperaturen. Diegenen met een vooruitziende blik - en ook de echte optimisten - hadden wellicht liever een prille lentefoto gezien. Niet dus. Wel zwart-wit foto’s, en dat vraagt om enige uitleg.  

In feite is het simpel. Ik hou van de tuin tussen schemer en donker. ’s Zomers sta ik regelmatig, met een tikkeltje voyeurisme, de tuin te bespieden tijdens valavond. Wanneer de ondergaande zon een rode gloed trekt in het westen, treuzel ik even tot ook die gloed verdwenen is. Ik wacht het moment af waarop de natuur zich blootgeeft: naakt en puur, ontdaan van alle franje, even tijdloos gevangen tussen dag en nacht. Ook nu, hartje winter, ga ik bij niet al te erge vorst, goed ingeduffeld onbeschaamd gluren naar de tuin, tot het moment waarop duister invalt.    

clip_image002(69).jpg

Waar in de zomer de witte spoorbloemen als spots aanfloepten bij valavond, zo staat nu datzelfde tuingedeelte kil en somber te wachten op een lange winterse nacht. ‘Gegrauwdoekt is de grond…’ zo opent Guido Gezelle zijn gedicht ‘Nevelduisternis’. Verkleumd kijk ik hoe die nevelduister vanuit het weiland stilaan de tuin intrekt en de grond ‘grauwdoekt’. Ik zie hoe de ganse omgeving even versteent, hoe bomen en struiken zwart en dreigend die witte nevel trachten tegen te houden, en hoe ze een luttele seconde de naaktheid bewaren vooraleer de nevel alles omsluit. Misschien lijkt het wat obsceen, maar voor mij is het subtiel winters tuinnaakt.

Greet Berghmans



Reacties

Er zijn nog geen reacties.

Log in om een reactie te plaatsen