Wil ook jij specifieke informatie ontvangen over jouw tuin?

Heb je reeds een MijnTuin.org account? Aanmelden

Vergeten groenten

Je ziet ze niet altijd, maar toch zijn ze er wel. Sommige groenten raken misschien tijdelijk wel eens in de vergeethoek, maar na verloop van tijd verschijnen ze gewoon weer op je bord.

Het is een vaststelling dat er de laatste tijd vanalles op ons afkomt en dat we  zoveel gemaksgroenten, al of niet exotisch en al of niet vers, door de strot geduwd krijgen dat de smaakpapillen van de meesten onder ons niet direct terug verlangen naar de ouderwetse smaak van pastinaak, aardperen, rammenas, warmoes…

Gelukkig is dat echter voor sommigen wel het geval. Deels uit nieuwsgierigheid, deels uit honger naar ons verleden en historisch erfgoed, en deels uit protest tegen de eenheidsworst die ons wordt voorgeschoteld, gaan ze op zoek naar verloren gewaande gewassen en sporen van een vergeten eetcultuur. Doen ze het uit interesse, doen ze het uit romantische of sociaal economische  overwegingen, is het een gave of is het genetisch bepaald en gaat het over van man/vrouw op dochter/zoon? Het doet er eigenlijk niet toe.

Feit is dat het zeker en vast niet allemaal activisten zijn die de strijd aanbinden tegen fenomenen zoals globalisering, massacultuur, vervlakking en uitbuiting. Het zijn ook zeker niet enkel en alleen maar zogenaamd politiek correcte mensen die vechten voor een samenleving waarin de mens weer centraal staat en die ijvert voor kleinschaligheid. Neen, het teruggrijpen naar het verleden (naar de essentie ?), al of niet in de vorm van groenten, kan soms in een klein hoekje zitten. Zo is er bijvoorbeeld de stelling waaruit blijkt dat hoe ouder je wordt, hoe sterker je naar geuren en gerechten uit je jeugd gaat verlangen.

Dit kan misschien verklaren waarom enkele van onze betere koks die oude smaken opnieuw weten te waarderen en ze verwerken in hun hemelse recepten. We willen het nu niet zo ver drijven om te stellen dat ze er misschien voor een stuk hun sterren aan te danken hebben, maar toch. Toch zullen dergelijke chefs nu ook wel niet de nieuwste evolutie van de zogenaamde moleculaire gastronomie van hun collega's, kunnen tegenhouden waarbij de vergeten groenten ver te zoeken zijn en de keuken een labo wordt waarin men vriesbakt met vloeibare stikstof en gerechten onderdompelt in een calciumbad. Je hebt nu eenmaal pioniers in elke richting, heden en verleden.

We zouden het dus te danken hebben aan die bepaalde koks dat we opnieuw wortelpeterselie, boerentenen, aardbeispinazie enz. op ons bord krijgen, ware het niet dat ze zomaar niet in die keukens groeien. In een supermarkt kom je ze al helemaal niet tegen en zelfs bij de kleinere groenteboer om de hoek liggen ze niet in het schap.

Zo komen dan eindelijk, ere wie ere toekomt, de werkelijke pioniers op het toneel: de kwekers en kwekerijen. Veelal zijn het kleinschalige projecten die willens nillens in de hobbysfeer blijven hangen omwille van het feit dat er nog zoiets als Europa bestaat. Je mag namelijk wel groenten herontdekken of in ere herstellen maar van zodra je een aanbod wil creëren en commercialiseren, om het allemaal leefbaar te houden, moet je de goedkeuring krijgen en moeten je groenten eerst worden opgenomen in zoiets als de ‘Gemeenschappelijke rassenlijst voor landbouwgewassen’. Dat vergt een hele administratieve lijdensweg met vergunningen en toelatingen en wetteksten die niet echt vlotte literatuur zijn en zeker geen boekenprijs zullen wegkapen. Als kleine zelfstandige zou de moed je voor minder in de schoenen zakken. (Je moet de naam van die lijst maar eens intypen in Google.) Gelukkig zijn het echte doorzetters, mensen die doorgaan als ze hun tanden in iets zetten.

Maar goed, vergeten groenten dus! Ondanks alle problemen en alle klimaatsveranderingen ten spijt, en zelfs als die kwekerijen mochten verdwijnen, hoeven we ons helemaal geen zorgen te maken om hun voortbestaan. Vergeten maar niet verdwenen en daar zorgen niet alleen de Don Quichotes onder ons voor. Er zijn namelijk ook zelfs officiële instanties die zaden bewaren en verhinderen dat ze echt van het menu zouden verdwijnen. Je vindt deze zaadbanken ondermeer in Wageningen, Leuven en Gent maar er is sinds kort nu ook een ware Ark van Noach voor gewassen op het eiland Spitsbergen  bij de Noordpool. Deze zadenbank onder het ijs is onze garantie voor het overleven van de diverse gewassen (capaciteit : drie miljoen monsters). Wie zich dus in een filosofische bui bevindt en zich afvraagt - Waar gaan we heen? Waar komen we vandaan? Wat ligt er morgen op ons bord? -  kan gerust zijn en hoeft zich geen zorgen te maken. Ergens, meer bepaald in Spitsbergen onder een dikke ijslaag, zal er steeds een lekkere mengelmoes te vinden zijn, zodat al wat na ons komt ook nog zal kunnen  genieten van Brave Hendrik, Lange van Parijs, Gele van Poitou etc. We hebben de zaden en we hebben de recepten... Nu nog hopen dat die (beschermende) ijslaag het volhoudt.

 

Meneer Dujardin

30 oktober 2006



Reacties

Er zijn nog geen reacties.

Log in om een reactie te plaatsen