Wil ook jij specifieke informatie ontvangen over jouw tuin?

Heb je reeds een MijnTuin.org account? Aanmelden

Voorjaarsdip

Voorjaarsdip


Noem het ‘tuin blues’ of een voorjaarsdip. Voor mijn part mag het zelfs aanstellerij genoemd worden. Maar af en toe, zo tegen het eind februari, overvalt me steeds dat onbestemd gevoel.  

Nochtans is het nieuwe jonge leven al goed zichtbaar in de natuur. Witte en blauwe viooltjes doen aardig hun best om kleine ronde blaadjes tevoorschijn te toveren. Helleborus orientalis steekt al een eindje boven de grond, met paars gesloten knoppen. Sneeuwklokjes pronken in kleine groepjes onder de spirea struiken. De bladknoppen van de klim en struikrozen zijn gezwollen. Ook kleine rozetjes van hemelsleutel laten zich bewonderen tussen de dode, dorre stengels.  

Ik zou dus moeten juichen met al dit opkomend bruisend, jonge leven. Onredelijk om, nu de lente voor de deur staat, zulke trieste gevoelens binnen te laten. En toch heb ik het weer eventjes… Is het de aanblik van al die dode, verhakkelde moederstengels die als skeletten de tuin ontzield doen lijken? Of is het dat voortdurend, eeuwig wederkerend wisselen van seizoenen, jaar na jaar, zelf wetende dat niets beklijft. Dat ouderdom onherroepelijk is en er bij elke lente meer plaats wordt gemaakt voor de jongere generatie.

Is het omdat de tuin mij met de neus hierop drukt en ik daardoor het aankomende tuinwerk in feite zinloos vind: het willen manipuleren en in goede banen trachten te leiden, terwijl natuur toch onvermijdelijk de winnaar zal worden? Of is het dat startschot dat uitblijft in de tuin, het teken waarop ik wacht?  

Het is een voorjaarsdip. Of ja, misschien is het ook wel wat aanstellerij. Eens ik van start ga, is het over…, elk jaar weer. Dan verplant, scheur, snoei en wied ik dat het een lieve lust is. Dan groeit mijn tuincreatie vanuit de kale bodem en denk ik dat het allemaal mijn eigen kleine schepping is.  

clip_image003(60).jpg

Dan spurt, samen met de uitbundigheid van de lente, mijn ‘tuin – zelfgenoegzaamheid’  naar de top, om op het einde van elke winter mij steeds weer tot de conclusie te brengen dat het er in feite niets toe doet: dat het besef van eigen sterfelijkheid groter wordt en dat die groeiende, steeds weer onaflatende en wisselende natuur alles overstijgt.

Greet Berghmans



Reacties

Er zijn nog geen reacties.

Log in om een reactie te plaatsen