Wil ook jij specifieke informatie ontvangen over jouw tuin?

Heb je reeds een MijnTuin.org account? Aanmelden

pompoenpitten drogen

 Blog  •  Gemaakt op: 05 Dec 2015

Dat gaat het tuinMeisje dus nooit meer doen: pompoenpitten drogen. Wat een gedoe. Zit je niet met je handen in een vieze oranje bende te wroeten, dan ben je wel oneindig veel broze velletjes aan het verwijderen die binnen de kortste keren door je hele keuken dwarrelen. Nee pompoenpitten drogen, daar wordt dit Meisje niet blij van.

Waarom was ze er dan toch aan begonnen? Het tuinMeisje houdt er niet van om eten weg te gooien, maar tot nu toe had ze zonder schroom, na het snijden van de pompoen, de pitten in de vuilnisemmer gegooid. Totdat er op internet berichten verschenen over het drogen van de pompoenpitten. Jubelende foodies maakten heerlijke snacks van deze pitten en omdat het tuinMeisje gek is op zoute knabbels was haar enthousiasme snel gewekt. Dat wilde zij ook. Snel aan de slag.

Eerst frummelde ze de pitjes zorgvuldig uit de zaadlijsten. Een vies klusje, maar alles voor het goede doel: zelfgemaakte pittig gekruide pompoenpitten. Ze kon niet wachten. De tweede stap was het wassen van de pitten. Nu ontstond bij het tuinMeisje enige argwaan. Ze had nergens gelezen dat er een glibberig laagje om elke pit zat waardoor het onmogelijk was om de zaadlijsten helemaal van de pitten te scheiden. Er bleven kleine oranje stukjes aan de pitten hangen, hoe fanatiek het Meisje ze ook waste. Hier werd ze niet vrolijk van. Afijn, niet zeuren, dit waren piepkleine oranje draadjes. Dat kon geen kwaad.

Op naar de volgende stap. Het drogen van de pitten. Maar ja, hoe kreeg ze die krengen eigenlijk droog? Gelukkig had de man van de moestuin daar wel een oplossing voor. Hij legde ze op een bord op de verwarming met een stukje keukenpapier voor extra drainage.

De volgende dag waren de pompoenpitten droog. Nu was het tuinMeisje bijna klaar. Ze haalde de pitten van het keukenpapier. Dat bleek onmogelijk. De pitjes waren aan het keukenpapier blijven hangen. Knarsetandend gooide het meisje het grootste deel van de pitten alsnog in de vuilnisbak. Geen nood. Er was nog meer dan genoeg voor een lekker hapje. Maar wat was dat nu? De resterende pompoenpitten waren gehuld in een flinterdun velletje. Dat was natuurlijk het glibberige laagje dat inmiddels opgedroogd was. Ze proefde voorzichtig een pit. Bah. Eerst dat fluffige velletje, daarna een keiharde pit. Ondanks de hoeveelheid werk waren dit nog steeds geen eetbare pompoenpitten.

Niet nadenken. Gewoon verder. Wat stond er nu te gebeuren? De moed zonk het Meisje in de schoenen. De pitjes moesten nog van hun harde buitenschil ontdaan worden. Volgens de blije foodies kon je deze stap ook overslaan en de pitten met schil eten, maar dat had het tuinMeisje net geprobeerd. Dat was geen doen. Ja, ze kon je ze nog een nacht weken in zout water maar daarna begon het hele proces opnieuw. Weken, wassen, drogen. Zucht. Dan maar de pit van de schil ontdoen.

Grommend sneed het Meisje de schil van de pit en ja, daar kwam inderdaad de bekende groene pompoenpit tevoorschijn. Hoera. Maar 1 pit per minuut? Het Meisje ging rekenen en zag dat ze nog zeker 50 pitten te gaan had. Dat was de druppel die de emmer deed overlopen.

Ze smeet de pitten alsnog in de vuilnisemmer. Daarna heeft ze een grote zak chips opgegeten. Helemaal in haar eentje. Dat had ze wel verdiend.

 

 

Alle berichten

9 reacties

  • Kiki B. Kiki B. Hahaha, goed zo Meisje!!! Leuk verhaal! Zaterdag 5 December 2015 om 18:03
  • De Meisjes van de Moestuin De Meisjes van de Moestuin Dank voor je leuke reactie. Ik heb het ook met veel plezier geschreven. Zaterdag 5 December 2015 om 18:10
  • Kiki B. Kiki B. Maar geef de moed niet op!!! Zoek even op de Engelse sites en gebruik bakpapier ipv keukenpapier. Zaterdag 5 December 2015 om 19:36
  • Frank L. Frank L. Leuk verhaal ik heb het met veel plezier gelezen.
    TIP! Enkele jaren geleden kreeg ik in het voorjaar een pompoenplantje van een oude man. Hij vertelde me erbij dat ze niet zo lekker waren om te eten. Waarom kweek je ze dan vroeg ik hem? Toen volgde er een hele uitleg dat dit ras speciaal voor de zaden geweekt werd. De zaden zijn niet zo groot maar ze hebben wel geen velletjes of een harde schil. Verder wist hij nog te vertellen hoe lekker en vooral hoe gezond pompoenpitten wel zijn. Geroosterd zijn ze het lekkerst.
    Helaas kan ik jullie niet vertellen om welk ras het gaat maar ik weet wel nog dat de vruchten ongeveer 3 tot 5 kg wogen. Ik vond ze ook niet zo mooi omdat ze een gedeeltelijke groene schil hadden. Probeer dit ras eens te kweken en het zal jullie veel werk besparen.
    Zondag 6 December 2015 om 09:47
  • De Meisjes van de Moestuin De Meisjes van de Moestuin Bedankt voor je reactie. Het tuinMeisjes heeft inmiddels begrepen dat je hier een olie pompoen voor moet hebben. Deze is naaktzadig en wordt zoals je aangaf gekweekt om zijn zaden. De pompoen zelf schijnt niet te smaken. Voorlopig blijft dit meisje bij haar keuze want om nu een pompoen te kweken waarvan ze alleen de zaden kan gebruiken: dat gaat haar net te ver. Zondag 6 December 2015 om 12:22
  • Armand G. Armand G. Nog meer van dat maakt me blij. Proficiat keukenmeisje Zaterdag 12 December 2015 om 09:58
  • De Meisjes van de Moestuin De Meisjes van de Moestuin Wij gaan je zeker blij maken Armand. Dat doen De Meisjes graag. Houd ons in de gaten. Zondag 27 December 2015 om 00:22
  • Carine K. Carine K. leuk verhaal ! en we leren nog iets bij: goed zo! Vrijdag 8 Januari 2016 om 22:56
  • De Meisjes van de Moestuin De Meisjes van de Moestuin Kijk dat maakt ons nu weer blij zo'n positieve reactie. Dank je wel. Liefs van De Meisjes. Maandag 11 Januari 2016 om 11:48